Wat chronisch zieken over het hoofd zien
Als jij chronisch ziek bent, dan leer jij vooral eigenlijk kijken naar jouw symptomen en wat er mis is met jouw lichaam. En jij krijgt dan van de arts na onderzoeken, of na langer onderzoeken, medicatie, diagnose. Je past je voeding misschien aan. Sommige mensen gaan op zoek naar supplementen, misschien heb jij dat ook gedaan. En je probeert iets of wat te doen rond je bloed, rond beweging. Je zoekt naar waar er tekorten zijn, waar je beter kunt slapen. Je vult in wat rust is.
Maar wanneer je merkt dat al die zaken altijd maar tijdelijk een oplossing geven, of dat dat leidt dat je nog meer en harder gaat zoeken, dan begin je te twijfelen of je juist bezig bent. Of dan begin je te twijfelen of je je lichaam wel juist begrijpt. Of je geeft op. Of je begint dat te zien als: er is echt wel nog meer fout. Maar daar, op die vlakken, zit juist de blinde vlek.
Je lichaam reageert op zaken die al jaren gaande zijn
Je lichaam is niet een signaal aan het geven van iets dat kort ontstaan is. Je lichaam is aan het reageren op zaken die al meer dan 20 en 30 jaar gaande zijn. Zaken waar jij aan voorbij bent gegaan. En dat is een van de zaken waar dat chronische zieken altijd over het hoofd zien.
Want jij kijkt naar hoe dat jouw bloedsuiker nu is. Maar jij gaat niet kijken naar hoe dat jouw lichaam tot op de dag van vandaag nog altijd geheugen heeft opgeslagen en in zijn cellen dat blijft reproduceren sinds dat je klein was.
Je kijkt naar jouw darmproblemen. Maar je kijkt niet naar hoe dat dat allemaal gelinkt is aan elk conflict dat je ooit in je leven al hebt meegemaakt. Dat je niet verwerkt hebt. Dat je niet hebt geleerd om daar mee om te gaan.
Je kijkt bijvoorbeeld naar jouw vermoeidheid. Maar waar je niet naar kijkt is bijvoorbeeld dat eigenlijk jij niet beseft hoe die vermoeidheid gelinkt is naar jouw authenticiteit.
Je kijkt naar jouw gewicht. Maar waar je niet naar ziet is hoe je met je hoofd een verkeerde perceptie hebt van wat jouw lichaam al heel lang vertelt.
En dat gaat al veel verder dan de dag van jouw diagnose. Want eigenlijk de dag dat je die diagnose kreeg, stel nu dat dat gebeurd is op je 51ste en je bent nu 56, dan is dat allemaal al bezig vanaf dat jij een jaar of negen was. En daar kijk jij niet naar. Maar daar kijk ik met jou wel naar.
De linken die je niet legt
Je gaat bijvoorbeeld geen link leggen tussen hoe jouw immuniteit al jaren uit evenwicht is en dat dat eigenlijk te maken heeft met jouw relaties.
Je kijkt naar pijn. Naar iets dat je niet wil dragen. Maar wat je niet doet is luisteren naar de boodschap dat die pijn jou geeft. Want die geeft niet de boodschap van pijn.
En dat klinkt allemaal simpel. Maar dat zijn voorbeelden van hoe chronische ziekte multifactorieel is en veel verder gaat dan wat de klassieke geneeskunde jou vertelt. En precies daarom is dat ook zo vreemd. En klinkt dat ook zo vreemd als je dat hoort. Want jij bent dat niet gewoon.
Je bent niet gewoon om te zien dat jouw diagnose die je op je 51ste kreeg te maken heeft met hoe dat jij eigenlijk geleerd hebt om te overleven in het gezin waar je bent opgegroeid. Want misschien bekijk je dat helemaal niet zo. En zie je dat niet. En heb je zoiets van: maar alles was goed. Maar jouw lichaam toont jou die waarheid. Jouw lichaam liegt niet.
Voeding is maar een tiende van het verhaal
Dus het is niet dat chronische ziekte alleen maar te maken heeft met voeding. Dat is maar een tiende van het verhaal.
Ik heb je net heel veel voorbeeldjes gegeven die je misschien aan het denken zetten. Want wist je zelf dat hoe jij eigenlijk naar geld kijkt en hoe jij dat geleerd hebt in jouw gezin van oorsprong, dat dat alles zegt over hoe jij jezelf behandelt en dat dat eigenlijk allemaal onrechtstreeks verbonden is met jouw ziekte.
Het is niet omdat je ziek bent dat je dan minder geld hebt. En er zijn mensen die dat al hebben aangetoond. En niet omdat ze dat geld hebben gekregen omdat ze in een rijke familie zijn geboren.
Maar ik ga een ander voorbeeld geven.
Je kunt perfect eten en tegelijkertijd op de tippen van je tenen lopen
Stel nu iemand probeert perfect te eten. En elke dag loopt hij tegelijkertijd op de tippen van haar tenen. Omdat ze een partner heeft die eigenlijk weinig verdraagt. Die niet tegen geluid kan. Die niet kan verdragen dat er beweging is. Die niet kan verdragen dat andere mensen een andere mening hebben. Die niet kan verdragen dat iemand het goed heeft.
En die persoon die koopt misschien al twintig jaar een supplement om zichzelf te helpen stressen, destressen. Maar zolang dat die bij die partner is, gaat die niet kunnen destressen. En gaat die ook niet genezen. En dit is nogmaals één tiende van het hele verhaal.
En dat is een simplistisch voorbeeld. Het gaat me hier niet om dat die persoon dan gaat zeggen van: mijn relatie is voorbij, ik ben weg. Want weggaan lost het niet op.
Die persoon die zo onverdraagzaam is, die heeft ook wat werk natuurlijk aan zich. Maar er zit een patroon onder. Een patroon dat jij toelaat als man dat je met een vrouw zit die zo onverdraagzaam is.
Nu ik geef dat maar echt als een uit de lucht gegrepen voorbeeld. Dat heeft met niemand niet te maken. Maar je kan dat wel gebruiken om daarover te reflecteren.
Maar je lost dat niet op als man door weg te gaan. Want als je weggaat, jouw patroon gaat altijd hetzelfde blijven. En ondertussen vraag jij bijvoorbeeld geen hulp aan niemand. En dan zeg jij tegen jezelf: het is oké, ze is nu eenmaal zo. Of je zegt tegen jezelf: het verleden is voorbij, ik kan dat niet veranderen.
Maar het belangrijkste onderscheid is dat jij niet ziet hoe dat de link is met jouw ziekte.
Je lichaam is veel meer dan je lichaam
Hoe dan jouw lichaam, jouw zenuwstelsel, jouw levensstijl, jouw relatie, je emoties. Hoe jij je voelt in de aanwezigheid van je partner. Hoe je omgaat met geld, dat dat allemaal aan elkaar hangt.
En het meest van al, het belangrijkste, is de rol die jij daarin speelt, die zie je over je hoofd. En het is eigenlijk dat wat je eigenlijk mist.
Je lichaam kan je dus niet behandelen als iets dat alleen maar biologisch is. Je lichaam is veel meer dan je lichaam. En er is heel veel invloed van al die factoren. En het zijn die factoren die mee bepalen hoe jouw chronische ziekte ontstaan is.
Maar vooral, jouw rol in hoe jij omgaat met die factoren. En niet hoe jij tracht die ander te veranderen. Niet hoe jij tracht een ander eigenlijk te zeggen dat die verantwoordelijk is voor jouw ziekte.
Het gaat dus niet over: wat is er mis met je lichaam?
Het gaat erover van, en dat is een vraag voor jou: wat zie ik nog niet? Dat deze chronische ziekte mij al jaren tracht te leren, nog voordat ik wist welke dat het was. Omdat ik constant alleen maar naar mijn lichaam keek als iets biologisch.
Hartelijke groeten,
Wendy Mertens