We leven in een tijd waarin er heel veel chronisch zieken zijn. Dat heeft een oorzaak. En het wordt tijd dat wij als chronisch zieken elk apart heel goed gaan kijken naar wat we eigenlijk aan het doen zijn om van die chronische ziekte af te raken. Eén van de zaken waar we daarbij naar horen te kijken, zijn alle wegen waarlangs we informatie krijgen. Want via al die wegen verzamelen we kennis: kennis over ontstekingen, over het zenuwstelsel, over slaap, over voeding, over wat gezond is en wat niet gezond is. Je zoekt op het internet, bekijkt YouTube-video’s, leest artikels, boeken en websites of stelt vragen aan AI. Maar veel informatie verzamelen betekent nog niet dat die informatie volledig of correct is. En zelfs wanneer de informatie correct is, blijft er nog een veel groter probleem bestaan: kennis is niet hetzelfde als weten en kennis is niet hetzelfde als genezen.

Je kunt ontzettend veel weten over je ziekte en toch niet weten wat je moet veranderen

In de wetenschap is informatie een instrument waarmee zaken onderzocht worden en waaruit conclusies worden afgeleid. Ook het woord wetenschappelijk betekent op zichzelf niet dat je een bron blindelings hoort aan te nemen. Eén van de eerste zaken die ik tijdens mijn studies leerde, was juist onderzoeken waarop een bron gebaseerd is en of die bron zuiver is. Dat geldt ook voor alle informatie die vandaag online beschikbaar is.
AI is daar één voorbeeld van. Ik ben niet tegen AI. Het is een handige praktische tool om bijvoorbeeld een afbeelding te maken, teksten te corrigeren of praktische ondersteuning te bieden wanneer iemand schermblind is, dyscalculie heeft of ergens anders ondersteuning bij nodig heeft. Maar AI gebruiken als begeleider voor genezing en heling is iets totaal anders. AI geeft informatie. Het begeleidt jouw transformatie niet en het brengt niet automatisch alle puzzelstukken samen die nodig zijn om werkelijk met genezing bezig te zijn.
En precies daar loopt het mis. Je hebt ergens de behoefte om te begrijpen wat er gaande is en hoe je iets moet doen. Dus je zoekt informatie. Maar begrijpen hoe iets theoretisch in elkaar zit, is iets totaal anders dan de transformatie zelf aangaan. Je kunt enorm veel informatie hebben en nog steeds niet weten hoe alles met elkaar samenhangt.

Het zoeken naar antwoorden wordt zelf een bezigheid

Vroeger ging je misschien twintig boeken uit de bibliotheek halen over allerlei onderwerpen waarvan auteurs beweerden dat ze onder ziekte lagen. Vandaag ga je van website naar website, bekijk je de ene YouTube-video na de andere of stel je eindeloos vragen aan AI. Iedere keer ontdek je weer iets wat je nog niet wist. En daardoor krijg je het gevoel dat je bezig bent met je genezingsproces.
Maar ondertussen veranderen je patronen niet.
Je bent informatie aan het verzamelen. En dat verzamelen kan uiteindelijk zelf een vorm van verslaving worden. Je blijft zoeken naar dat volgende stukje informatie waarvan je denkt: daar zit het antwoord. Daardoor kun je jarenlang bezig zijn met gezondheid zonder het totale pakket aan te pakken.
Neem iemand die beslist om alle medicatie te vervangen door supplementen en vervolgens dertig supplementen per dag neemt. Ik heb cliënten gehad die dat deden. Zij waren enorm veel met hun gezondheid bezig. Alleen kwam er geen genezing. Ik heb zelfs gezien dat mensen minder energie kregen terwijl ze juist verwachtten dat al die supplementen hen beter zouden maken. Het probleem is dat je op één gebied aan het zoeken bent terwijl je niet alle gebieden kent waaraan je aandacht hoort te besteden.
Hetzelfde gebeurt wanneer je informatie over voeding vindt en daardoor enkele ingrediënten verandert. Of wanneer je over stress leest en tegen jezelf zegt: als ik stress heb, moet ik op de zetel gaan liggen. Je gaat liggen, maar daarmee is de stress niet aangepakt. Ook ademhalingsoefeningen uitvoeren is iets anders dan aanpakken wat onder die stress zit. Kennis verandert iets in je hoofd en in de manier waarop je naar iets kijkt. Dat betekent nog niet dat veranderd is wat werkelijk veranderd hoort te worden.

En dan komt het andere uiterste

Het tegenovergestelde gebeurt ook. Je hebt zoveel gezocht, zoveel gelezen en zoveel verklaringen verzameld dat je uiteindelijk stopt. Je legt je erbij neer en denkt: er is toch geen oplossing. Dit is wat het is.
Maar ook dan blijft het probleem bestaan.
Ik werk vanuit tien oorzaken die onder chronische ziekte zitten. Daar zitten oorzaken tussen waarvan jij verbaasd zou zijn dat ze onder elke ziekte terugkomen. En dan reageert het hoofd onmiddellijk: Dat kan niet. Mijn ziekte is toch totaal anders dan die van iemand anders?
Maar wanneer ik over die tien oorzaken spreek, heb ik het niet over de naam van jouw diagnose. Ik heb het over tien zaken die mensen die vanuit een gezonde basis functioneren van thuis uit geleerd hebben en die mensen met chronische ziekte niet geleerd hebben. Zolang jij niet leert hoe je met die zaken omgaat, komt er op dat gebied ook geen shift in jouw genezing.

Waarom krijg je die informatie dan niet gewoon bij de arts?

Dat is een vraag die ik geregeld hoor. Een deel van wat binnen die tien oorzaken zit, is vanuit onderzoek en geneeskunde al tientallen jaren bekend. Toch wordt een medisch systeem in hoofdzaak georganiseerd rond diagnostiek, opvolging en behandeling. Medicatie voorschrijven past rechtstreeks binnen dat systeem. Iemand gedurende lange tijd begeleiden om op verschillende levensgebieden fundamentele veranderingen door te voeren, is iets totaal anders.
En nee, daarmee bedoel ik ook niet dat je naar een therapeut gaat om eindeloos over je ziekte of problemen te praten. Zo werk ik zelf niet. Bij mij krijgt een chronisch zieke niet de ruimte om voortdurend over zijn ziekte te klagen of te zagen. Dat heb ik zelf tijdens mijn eigen proces evenmin gedaan. In jouw ogen lijkt voortdurend vertellen over wat je ervaart misschien ventileren. Wanneer je daarmee telkens hetzelfde probleem opnieuw activeert zonder dat er iets verandert, blijf je het probleem onderhouden.
Dat maakt de situatie waarin we vandaag zitten des te vreemder. In België worden chronisch zieken aangesproken op werkhervatting, terwijl heel veel mensen met verschillende diagnoses zitten en zich afvragen: Hoe moet ik dat in hemelsnaam gedaan krijgen? Ze krijgen informatie over hun diagnoses, medicatie, onderzoeken en klachten, maar daarmee hebben ze nog niet geleerd hoe ze het totale proces horen aan te pakken.

Je lichaam geeft iets aan terwijl je hoofd kennis blijft verzamelen

Daar zit voor mij de kern. Jouw lichaam is al lange tijd iets aan het aanduiden. Het protesteert. Maar terwijl jouw lichaam dat doet, blijft je hoofd zoeken naar nog meer kennis.
Stel je een plant voor die er ziekjes uitziet. Die plant representeert jou. Iedere keer wanneer jij opnieuw informatie zoekt, gooi je extra grond bovenop de grond die al in de bloempot zit. Je leest nog een boek: extra grond. Je bekijkt nog twintig filmpjes: extra grond. Je vindt weer een nieuwe theorie: nog meer grond. De pot raakt voller en voller, maar de plant blijft ziek.
Zet daarnaast een tweede plant die er eveneens ziekjes uitziet. Alleen ga je daar iets totaal anders mee doen. Je haalt die plant uit haar pot. Je haalt de oude grond weg en geeft haar nieuwe potgrond. Je geeft haar de juiste meststoffen, water en zonlicht. Je laat die plant ontdekken wat liefde is en zet haar tussen de andere gezonde planten op de vensterbank. Die plant krijgt dus niet voortdurend méér bovenop wat er al was. De omstandigheden waarin ze zat, worden veranderd.
En daar zit het verschil tussen voortdurend kennis verzamelen en daadwerkelijk werken aan de oorzaken.

Kennis, inzicht en transformatie zijn drie verschillende zaken

Kennis betekent dat je informatie hebt verzameld. Inzicht betekent voor mij iets anders. Inzicht ontstaat wanneer die kennis gekoppeld wordt aan verandering en jij er uiteindelijk anders uitkomt. Dan spreken we over een transformatieproces.
Je kunt dus zoveel kennis vergaren als je wilt. Je kunt theorieën verzamelen, boeken lezen, artikels doorspitten, filmpjes bekijken en uren met AI praten. Wanneer je daarmee niet het totale pakket aanpakt, blijf je informatie verzamelen. Sterker nog: zonder dat je het doorhebt, kun je door voortdurend te blijven zoeken precies die zaken ontwijken die nodig zijn om die oude potgrond werkelijk te vervangen.
En dan word je uiteindelijk een wandelende encyclopedie over chronische ziekte. Je kent de termen. Je kent de theorieën. Je weet van alles over voeding, slaap, ontstekingen, supplementen, stress en het zenuwstelsel.
Maar wat ben je daarmee wanneer je lichaam nog steeds hetzelfde probleem aangeeft?
Dat lijkt interessant. Het lijkt alsof je enorm veel inzicht hebt. Maar het brengt je nog niet noodzakelijk bij het doel waarvoor je al die informatie bent gaan zoeken: dat eindpunt waarop je van die chronische ziekte af bent of daadwerkelijk een grote verbetering hebt gerealiseerd.
Daarom leidt kennis op zichzelf niet tot genezen. Niet de hoeveelheid informatie die jij bezit is doorslaggevend, maar wat er werkelijk verandert. Je hoeft geen extra grond bovenop een zieke plant te blijven gooien. Je hoort te ontdekken waarom die plant ziek blijft, wat er in haar omstandigheden ontbreekt en wat er fundamenteel veranderd hoort te worden.
Want kennis vertelt je iets over de plant. Transformatie verandert de omstandigheden waarin die plant leeft. En daar begint het verschil tussen kennis verzamelen en werkelijk met genezing bezig zijn.

Groeten,
Wendy