Vroeger, en nu nog, hoor ik wel vaker de uitspraak: genezen van chronische ziekte, dat gaat niet. En een van de neveneffecten van chronische ziekte is dat de ene persoon daar heel veel van bijkomt en de andere afslankt. Maar is dat wel zo?

Toen ik jong was, als tiener en twintiger, had ik een normale maat. Ik was niet echt zo apart. Maar ik kreeg thuis wel verhalen te horen dat ik eigenlijk te veel woog. Er werd gesproken over mijn uiterlijk. De ene staat daar bij stil, de andere gaat dat ontkennen. Als ik daarop terugblik, dan deed ik daar eigenlijk niet veel mee. Het leek wel alsof ik dat over mij heen liet glijden. Maar toen ik ziek werd en ik over mijn uiterlijk constant complimenten kreeg, had ik zoiets van: het doet me niks. Je bent bij de verkeerde. Het maakt niet uit wat jij ervan denkt.

En ik realiseerde mij ook dat er toch ergens vanuit die tienerjaren een soort impact was geweest. Die impact zie ik elke dag, al de voorbije dertien jaar, bij alle cliënten die ik heb mogen begeleiden. Ook al kon ik dat van mij af laten glijden, ergens heeft dat een stuk verdriet nagelaten. Dat merk ik ook bij cliënten van mij. Hoe een omgeving op jou reageert en hoe jij dat oppikt, of denkt het niet op te pikken, dat zie je in jouw lichaam.

Want wat wij denken dat we oppikken, waar we mee bezig zijn in ons hoofd of wat we tijdens zelfreflectie zien, is eigenlijk maar iets van vijf of zeven procent van waar we werkelijk mee bezig zijn. Als je dan gaat kijken naar hoe je lichaam reageert en de wijsheid ontdekt die jouw lichaam vertelt, dan komt daar een wijsheid uit: jouw lichaam spreekt waarheid over zaken die verborgen zijn geworden. Zaken waarvan je dacht dat ze er niet toe deden.

Die verborgen zaken zitten ook gelinkt aan zaken die we te horen hebben gekregen en die we hebben meegemaakt. En het maakt niet uit of je nu tiener bent, twintiger of klein kind. Dat zijn ervaringen die jou raken tot in de kern van wie je bent. En dat zie je aan je lichaam.

Chronische ziekte is niet iets dat vastligt, maar het is wel iets dat onder invloed heeft gestaan. Wat ik daarmee bedoel, is dat jouw cellen onder invloeden hebben gestaan. Die invloeden, die impact daarop, dat zijn er vooral tien. Die hebben bepaald hoe jouw cellen zijn gaan reageren. Hoe die cellen bepaalde DNA-stukken hebben geactiveerd en andere slapend hebben gemaakt. Naargelang wat er in jouw familielijn zit, komen bepaalde chronische ziekten naar boven. En dan lijkt het alsof DNA de oorzaak is. Maar het DNA is niet de oorzaak. Het zijn die tien factoren die de oorzaak zijn. Ik noem dat de tien domeinen of de tien oorzaken. En dat zijn de kernzaken die aangepakt moeten worden.

Een van die zaken zijn relaties. Vooral relaties die je gehad hebt en die impact hebben nagelaten. En dan heb ik het echt over relaties die een negatieve impact hebben nagelaten. Ik heb het dan niet alleen over trauma-ervaringen, want er zijn verschillende soorten trauma. Er zijn er namelijk acht. De meeste mensen kennen alleen maar een ongeluk of bijvoorbeeld fysiek of seksueel geweld. Maar er zijn nog andere trauma's. Die trauma's liggen mee aan de oorzaak van het ontwikkelen en het onderhouden van chronische ziekten.

Waar wij eigenlijk te weinig bij stilstaan, is de impact daarvan. We denken dan: ja, maar dat is iets dat recent gebeurd is. Nee. Die chronische ziekten zijn eigenlijk al minstens tien jaar in jouw lichaam aan het zoeken, aan het reageren, aan het activeren. En hoe meer je eigenlijk in je hoofd leeft of in je emoties, hoe minder je dat contact hebt met je lichaam.

Dan komt er ook nog bij dat mensen zeggen: het is mijn job. Maar het is die job niet. Want je lichaam is al heel lang aan het zoeken. Die job kan dat verergerd hebben. De oorzaak zit echt wel op een heel ander niveau. Het zit helemaal anders in elkaar.

Dus chronische ziekte is wel te genezen. Het is wel aan te pakken. Maar als je mijn verhaal gevolgd hebt, dan begrijp je ook dat jij nooit terug kunt naar de persoon die je ooit was. En dat is iets wat ik veel hoor bij mensen: “Ik wil terug de oude zijn.” Alleen beseffen ze niet dat die oude ik mede oorzaak is van de creatie van die ziekte.

En dat gaat hier niet om schuld. Want je kunt geen schuld dragen voor iets waar je je niet bewust van was. Het wordt pas schuld als je er je bewust van bent en er niets meer mee doet.

Een omgeving heeft daar eveneens een impact op. Als een omgeving toxisch gedrag heeft bij een partner, een ouder, een kind of een leerkracht en jij daar langdurig aan blootgesteld wordt, dan ontwikkel jij chronische ziekte. Als jij bijvoorbeeld als twintiger begint te werken en je zit tien jaar bij een baas die heel zwaar toxisch gedrag vertoont, dan kan het zijn dat je daar vertrekt en op dat moment last hebt van rugpijn, maar verder niets. Vervolgens zit je tien jaar op een andere job en plots krijg je allerlei andere symptomen.

De verkeerde partner in huis, iemand met toxisch gedrag, is mee de oorzaak van gelijk welk chronisch ziektepatroon dat jij hebt. En dat is juist hetzelfde bij een kind dat thuis blijft wonen of dat bijvoorbeeld pas alleen is gaan wonen op zijn dertigste, maar heel zijn tienerjaren en twintigerjaren onderhevig is geweest aan ouders met toxisch gedrag.

En dat pak je niet zomaar aan door te gaan leren wat toxisch gedrag is. Dat pak je ook niet aan door te wensen dat die ouder of die partner verandert, want je gaat hen niet veranderen. De enige die hier verandering in kan brengen, dat ben jij zelf.

Ik kan jou nog veel meer vertellen over die relaties en de impact daarvan op gezondheid. Zelfs als je chronisch ziek bent voordat je die partner hebt ontmoet. En waarom je bij een verkeerde partner zieker wordt en ziek blijft en bij een juiste partner zonder medicatie, zonder supplementen, geneest.

Als jij daar nog meer van wilt weten, ga dan hieronder en schrijf je in voor de vijf gratis masterclasses. Daar ga je heel veel ontdekken over chronische ziekte en hoe chronische ziekte eigenlijk iets helemaal anders is dan wat jij tot nu toe gedacht hebt. Maar ook wat de mogelijkheden zijn om het tij te keren.

Groeten,
Wendy Mertens